محدوده یابان های مشترک را می توان به محدوده کوتاه برد، میان برد و دامنه یابان ارتفاع از محدوده تقسیم کرد؛
از اجسام مدولاسیونی که توسط بازه یابان استفاده می شود، می توان آن را به: محدوده یابان فتوالکتریک و محدوده یابان صوتی تقسیم کرد.
فاصله سنج نوری
با توجه به روش محدوده یاب فتوالکتریک به دو نوع محدوده یاب روش فاز و محدوده یاب پالس تقسیم می شود.
محدوده یاب پالس از پرتوی از نور به جسم هدف استفاده می کند تا زمانی را که برای هدف طول می کشد اندازه گیری کند تا نور را به عقب منعکس کند، تا فاصله بین ابزار و هدف محاسبه شود. به دلیل اینکه لیزر جهت گیری خوبی دارد و طول موج واحدی دارد، یک اندازه گیری فتوالکتریک است. فاصله سنج به طور کلی از لیزر به عنوان جسم مدولاسیون استفاده می کند، بنابراین فاصله سنج پالسی نیز معمولاً به عنوان فاصله سنج لیزری شناخته می شود.
محدوده یاب لیزری با استفاده از روش پالس می تواند به محدوده وسیعی دست یابد و می تواند برای اندازه گیری های داخل و فضای باز مورد استفاده قرار گیرد. محدوده معمولی آن ۳٫۵ متر تا ۲۰ متر است، و محدوده یابان لیزری با برد بالا می تواند به ۵۰ متر برسد. متر، و محدوده یابان لیزر برای استفاده نظامی می تواند محدوده طولانی تر برسد. با توجه به توانایی اندازه گیری اهداف اندازه گیری از راه دور، به منظور مشاهده بصری هدف محدوده توسط کاربر، محدوده یابان لیزری به طور کلی دارای یک سیستم تله فوتو است که آن را تلسکوپ محدوده یابان لیزری نیز می نامند. شکل ۱ سه نمودار معمولی از یک تلسکوپ لیزری را با یک لوله نشان می دهد.
